He's in the killing zone

oke ik MOET even mijn frustratie kwijt.

 Mijn moeder werkt bij een prachtig bedrijf die werkt met mensen met een verstandelijke beperking. Ze werkt daar nu ongeveer 9 jaar en ik ben dan ook al 9jaar trouw vrijwilliger en help veel mee. 

Een paar jaar geleden kreeg dit bedrijf een nieuwe baas. Omdat ik zijn naam niet mag noemen, noem ik hem maar even Peter S. Deze Peter S. vond dat het bedrijf gereorganiseerd moet worden en iedereen moest opnieuw solliciteren.

Zowel ik als mijn moeder, zijn niet de slankste personen, en dat zijn we ook nooit geweest. Vandaag moest mijn moeder dus opnieuw solliciteren. Het gesprek begon meteen met een soort functioneringsgesprek. De volgende woorden kwamen uit zijn mond: " We weten niet zeker of je in dit bedrijf past, want je postuur schrikt sommige mensen af." PARDON?!?! Heet dit tegenwoordig niet 'discriminatie' ? Is dit niet hetzelfde idee als iemand niet aannemen omdat ze een andere huidskleur hebben? Hoezo moet iemand maatje 36 hebben om een kantoorbaan te vervullen? Hoezo moet iemand überhaupt maatje 36 hebben, om aangenomen te worden bij een bedrijf? Wat heeft je gewicht te maken met de je hersens en je inzet voor een bedrijf. Mijn moeder is de meest lieve, vrolijke en sociale vrouw die ik ken, en hij durft te beweren dat mijn moeder mensen afschrikt, zonder verder in te gaan op waar hij deze onzinnige informatie vandaan haalt. Deze man moet is in de spiegel kijken. We leven verdomme in Nederland, het is 2015, en een vrouw van bijna 55 wordt de grond in getrapt omdat ze geen Doutzen Kroes figuur heeft? 

Ik ben echt tot alles instaat op dit moment, kom je aan mijn moeder, dan kom je aan mij!

Lieve lieve lieve Peter S., je staat bij mij nu echt met 1 teen over de grens, nog 1 stap en je hebt een aanklacht aan je broek hangen! Laat dat duidelijk zijn

 

vriendelike groet,

You know who 😉

 

XoXo.  

Wie ben ik ?

Hallo, mijn naam is Demi en ik ben 17 jaar. ik woon in Amsterdam en zit op het VWO. ik ben één keer blijven zitten en zit daarom nogsteeds in de 4e klas. sinds eind 2013 ben ik steeds ziek, zwak en misselijk. ik ging zelden naar school, had nergens zin in en lag alleen maar in bed. Ook mijn oma, die voor mij mijn tweede moeder was, was in de tijd heel erg ziek lag vaak in het ziekenhuis.

Vroeger was mijn moeder mijn aller beste vriendin, ik deed alles met haar. In 2012 veranderde dat. Ik begon te liegen tegen haar over waar ik was en ging om met verkeerde mensen. Ik kwam in een neerwaartse spiraal terecht. Ik werd depressief en wilde niets meer. Ook kreeg ik steeds pijn in mijn handen en rug. Ik heb in mijn leven al tientallen keren iets gebroken,gekneusd of gescheurd, en ben daar ook meerdere keren op onderzocht, maar er was niets te vinden. ik werd een buitenbeentje en het contact tussen mijn 'goede' vrienden werd minder en minder, tot de dag dat er iets in mijn bloed werd gevonden: Ik had Reumatoïde Artritis, of zoals de meeste mensen het kennen: Reuma.

 

Ik zal me even opnieuw voorstellen: Hoi, mijn naam is Demi, ik ben 17 jaar, kom uit Amsterdam, ben Depressief en chronisch ziek. Oh en ik heb blauw haar. Waarom? Waarom niet. Ik heb me jaren aangepast aan de mening van anderen, deed wat andere mensen van me verwachtten en wilde niet opvallen. Nu doe ik wat ik zelf wil. ik wil opvallen, gezien worden, maar vooral gehoord worden! Ik ben het zat om 'het meisje met de reuma te zijn'. Nee, vanaf nu ben ik: Het meisje die zich niets aantrekt van anderen! 

Op deze blog wil ik mijn verhaal kwijt. Ik wil schrijven over mijn passies, avonturen, liefde, relaties, maar vooral: Hoe het leven eruit ziet van een chronisch zieke puber. 

 

Xx.  

609345